مقدّمهء مصحّحان فقيه نجم الدين محمود شيرازى و خاندانش نجم الدين محمود ، درخشان‌ترين دنبالهء خاندان دانشور خود بود كه در ناحيهء فارس صاحب اشتهار بودند و چنان‌كه از مآخذ و تراجم پيداست ، عادتا دانش طب ، آگاهيهاى فقهى و فضايل ادبى را توأما به ميراث مىبرده‌اند . گذشته از نجم الدين محمود ، سه دانشور ديگر از اين خاندان مىشناسيم كه گاه‌گاه در بازماندهء آثار معاصران يا آيندگان خود ستوده شده‌اند : 1 . صاين الدين الياس بن شيرباريك بن محمّد شيرازى ، كه پدر نجم الدين است ؛ تنها اطلاعات ما دربارهء وى از رهگذر آثار و مطالب مربوط به فرزندانش مىباشد . نام پدران او را از نسخه‌اى متأخر نقل نموده‌ايم كه مسمّى به مختصر فى علم التشريح و از جمله آثار نجم الدين است . اين نسخه در اوايل سال 1284 ه . ق . توسط احمد استرآبادى در قزوين كتابت شده است « 1 » و تأخّر آن ما را از ابرام بر اين نسب‌نامه بازمىدارد . علاوه بر اين ، چنان‌كه فاضل مرحوم ، دكتر محمود نجم‌آبادى در گزارشى از كتاب الحاوى فى علم التداوى نجم الدين باز نموده است ، در نسخى از اين كتاب ، صاين الدين

--> ( 1 ) . نسخهء خطّى علم التشريح ، كتابخانهء دانشكدهء پزشكى دانشگاه تهران ، ش 266 ؛ نشريهء كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، ج 3 ، ص 346 .